Shipping costs and delivery speed are calculated based on the delivery location.
I’ll start with the difficult part: the first half really tired me out. So much so that at one point I wondered whether it was worth continuing.
The story takes a long time to find its rhythm, while the repetition of familiar situations and patterns makes the reading almost monotonous in places. And somewhere along the way I felt as if I were rereading a story I had encountered before, with different characters and a different setting.
Fortunately, the second half is much better. The narrative picks up pace, the story draws you in, and from a certain point on, the book reads in one breath.
And the ending? Better than I expected. Perhaps even better than the first half had allowed me to hope.
In the end, an easy-to-read summer book, suited to relaxed hours, but one that does not leave any particular mark behind.
And here lies perhaps my biggest objection: the repetition of the same patterns starts to become predictable and tiring. When an author has already proven that they know how to hold the reader’s attention, I would like each new book to offer me something new as well.
I finished it in a better mood than I was in when I started it. But I’m not sure I’ll remember it for long.
Θα ξεκινήσω από το δύσκολο κομμάτι: το πρώτο μισό με κούρασε πολύ. Τόσο, που κάποια στιγμή αναρωτήθηκα αν άξιζε να συνεχίσω.
Η ιστορία αργεί να βρει τον ρυθμό της, ενώ η επανάληψη γνώριμων καταστάσεων και μοτίβων κάνει την ανάγνωση σε σημεία σχεδόν μονότονη. Και κάπου εκεί ένιωσα πως ξαναδιαβάζω μια ιστορία που, με διαφορετικά πρόσωπα και σκηνικό, έχω συναντήσει ξανά.
Ευτυχώς, το δεύτερο μισό είναι πολύ καλύτερο. Η αφήγηση αποκτά ρυθμό, η ιστορία σε κερδίζει και, από ένα σημείο και μετά, το βιβλίο διαβάζεται με μια ανάσα.
Και το τέλος; Καλύτερο απ’ όσο περίμενα. Ίσως μάλιστα καλύτερο απ’ όσο μου είχε επιτρέψει το πρώτο μισό να ελπίσω.
Τελικά, ένα ευκολοδιάβαστο καλοκαιρινό βιβλίο, που προσφέρεται για χαλαρές ώρες, χωρίς όμως να αφήνει πίσω του ιδιαίτερο αποτύπωμα.
Κι εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη ένστασή μου. η επανάληψη των ίδιων μοτίβων αρχίζει να γίνεται προβλέψιμη και κουραστική. Όταν ένας συγγραφέας έχει ήδη αποδείξει πως ξέρει να κρατά τον αναγνώστη, θα ήθελα κάθε καινούργιο βιβλίο να μου προσφέρει και κάτι καινούργιο.
Το τελείωσα με καλύτερη διάθεση απ’ αυτήν που είχα όταν το ξεκίνησα. Αλλά δεν είμαι σίγουρη ότι θα το θυμάμαι για πολύ.
The usual stuff
Τα γνωστα της μαντα
I’ll start with the difficult part: the first half really tired me out. So much so that at one point I wondered whether it was worth continuing.
The story takes a long time to find its rhythm, while the repetition of familiar situations and patterns makes the reading almost monotonous in places. And somewhere along the way I felt as if I were rereading a story I had encountered before, with different characters and a different setting.
Fortunately, the second half is much better. The narrative picks up pace, the story draws you in, and from a certain point on, the book reads in one breath.
And the ending? Better than I expected. Perhaps even better than the first half had allowed me to hope.
In the end, an easy-to-read summer book, suited to relaxed hours, but one that does not leave any particular mark behind.
And here lies perhaps my biggest objection: the repetition of the same patterns starts to become predictable and tiring. When an author has already proven that they know how to hold the reader’s attention, I would like each new book to offer me something new as well.
I finished it in a better mood than I was in when I started it. But I’m not sure I’ll remember it for long.
Θα ξεκινήσω από το δύσκολο κομμάτι: το πρώτο μισό με κούρασε πολύ. Τόσο, που κάποια στιγμή αναρωτήθηκα αν άξιζε να συνεχίσω.
Η ιστορία αργεί να βρει τον ρυθμό της, ενώ η επανάληψη γνώριμων καταστάσεων και μοτίβων κάνει την ανάγνωση σε σημεία σχεδόν μονότονη. Και κάπου εκεί ένιωσα πως ξαναδιαβάζω μια ιστορία που, με διαφορετικά πρόσωπα και σκηνικό, έχω συναντήσει ξανά.
Ευτυχώς, το δεύτερο μισό είναι πολύ καλύτερο. Η αφήγηση αποκτά ρυθμό, η ιστορία σε κερδίζει και, από ένα σημείο και μετά, το βιβλίο διαβάζεται με μια ανάσα.
Και το τέλος; Καλύτερο απ’ όσο περίμενα. Ίσως μάλιστα καλύτερο απ’ όσο μου είχε επιτρέψει το πρώτο μισό να ελπίσω.
Τελικά, ένα ευκολοδιάβαστο καλοκαιρινό βιβλίο, που προσφέρεται για χαλαρές ώρες, χωρίς όμως να αφήνει πίσω του ιδιαίτερο αποτύπωμα.
Κι εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη ένστασή μου. η επανάληψη των ίδιων μοτίβων αρχίζει να γίνεται προβλέψιμη και κουραστική. Όταν ένας συγγραφέας έχει ήδη αποδείξει πως ξέρει να κρατά τον αναγνώστη, θα ήθελα κάθε καινούργιο βιβλίο να μου προσφέρει και κάτι καινούργιο.
Το τελείωσα με καλύτερη διάθεση απ’ αυτήν που είχα όταν το ξεκίνησα. Αλλά δεν είμαι σίγουρη ότι θα το θυμάμαι για πολύ.
The usual stuff
Τα γνωστα της μαντα
