Oimogí means cry. A heart-wrenching cry. A thunderous cry.
However, there are times when cries become synonymous with silence. A death that sows quiet. Heroes who hide the past, deny the present, and...
Oimogí means cry. A heart-wrenching cry. A thunderous cry.
However, there are times when cries become synonymous with silence. A death that sows quiet. Heroes who hide the past, deny the present, and ignore the future.
A calm that prevails for just a little while, just enough that it cannot hold back the coming storm. Who said that a mother cannot kill? And...
Tragic. Simply tragic. How this book was voted as the best of the year by Public's readers is beyond me. It relies exclusively on the shock it causes the reader to cover all its shortcomings: inadequately developed characters, countless errors in police procedure, writing that is indifferent to bad in some cases, emotions that arise out of nowhere. One police officer, who has already made a name for himself in the force, spends 90% of the witness interviews talking with his ex-girlfriend whom he's trying to avoid (obviously he doesn't know you can block numbers on Viber), interviews a Martha, a brunette in her 60s, and when his colleague tells him they're looking for a Martha P., a brunette in her 60s, he doesn't think they might be the same person; in one chapter he wonders if he'll be able to forget his ex and in the next he thinks what he feels for his new, very beautiful colleague is something very strong and unique. The heroine doesn't exchange a word beyond what's absolutely necessary for work with the new lieutenant, gets annoyed that he keeps standing her up, that he took her office, that she keeps seeing him on his phone instead of listening to witnesses, but suddenly we read that this man is the exception and different from all the others out there whom she doesn't trust. Sorry what? How did that happen? Not to mention that the police interview the cleaner and the couple's neighbors first, and days later the victim's father and the alleged murderer's husband! Additionally, they haven't read the ID of the woman they've arrested to find out where she was born and what her parents' names are. What kind of practices are these? The child's funeral takes place at the moment of the mother's arrest, which seems to be just minutes after the child fell from the balcony. The mother was arrested without evidence as guilty of murder, before talking to neighbors about who else was in the house and without even raising the question of whether it was an accident, even though no neighbor saw what happened and no one reported the mother. Why? I think the Greek police should consider filing a complaint about how incompetent and uncoordinated they're portrayed. Two-thirds into the book, all the twists and surprises become obvious, the autistic heroine's sympathy for a woman who earlier tried to gouge her eyes out remains unexplained but extremely convenient for the plot, the characters are wooden and lack depth, and the writing is at times excessively florid for a crime novel. I finished it with effort, hoping to see at the last moment what so many readers saw, but in vain...
Τραγικό. Απλά Τραγικό. Πως αυτό το βιβλίο ψηφίστηκε ως το καλύτερο της χρονιάς από τους αναγνώστες του public με ξεπερνάει. Βασίζεται αποκλειστικά στο σοκ που προκαλεί στον αναγνώστη για να καλύψει όλες τις ελλείψεις του: μη επαρκώς αναπτυγμένοι ήρωες, άπειρα λάθη στην αστυνομική διαδικασία, αδιάφορο ως κακό σε κάποιες περιπτώσεις γράψιμο, συναισθήματα που προκύπτουν από το πουθενά. Ο ένας αστυνομικός, που έχει ήδη κάνει όνομα στο σώμα, περνάει το 90% των συνεντεύξεων με μάρτυρες συνομιλώντας με την πρώην κοπέλα του την οποία προσπαθεί να αποφύγει (προφανώς δεν ξέρει ότι block number γίνεται και στο viber), παίρνει συνέντευξη από μια Μάρθα 60άρα καστανή και όταν του λέει η συνάδελφος του ότι αναζητούν μια Μάρθα Π. 60άρα καστανή, δεν σκέφτεται μήπως είναι το ίδιο πρόσωπο, αναρωτιέται στο ένα κεφάλαιο αν θα μπορέσει να ξεχάσει την πρώην του και στο επόμενο σκέφτεται ότι αυτό που νιώθει για την νέα πολύ όμορφη συνάδελφο του ειναι κάτι πολύ δυνατό και μοναδικό. Η ηρωίδα δεν ανταλλάσει λέξη πέρα από τις απολύτως απαραίτητες για τη δουλειά με τον νέο υπαστυνόμο, εκνευρίζεται που τη στήνει συνεχόμενα, που της πήρε το γραφείο, που τον βλέπει συνέχεια στο κινητό αντί να ακούει τους μάρτυρες, αλλά ξαφνικά διαβάζουμε ότι ο άντρας αυτός είναι η εξαίρεση και διαφορετικός από τους άλλους εκεί έξω τους οποίους δεν εμπιστεύεται. Sorry what? Πως προέκυψε αυτό? Να μην πω ότι οι αστυνομικοί παίρνουν συνεντεύξεις πρώτα από τον καθαριστή και τους γείτονες του ζευγαριού και μέρες μετά από τον πατέρα του θύματος και σύζυγο της φερόμενης ως δολοφόνου! Επιπλέον δεν έχουν διαβάσει την ταυτότητα της γυναίκας που έχουν συλλάβει για να μάθουν που γεννήθηκε και πως λέγονται οι γονείς της. Τι πρακτικές είναι αυτές? Η κηδεία του παιδιού γίνεται τη στιγμή της σύλληψης της μητέρας του, η οποία φαίνεται να είναι λίγα λεπτά μετά την πτώση του παιδιού από το μπαλκόνι. Η μητέρα συνελήφθη χωρίς αποδείξεις ως ένοχη για δολοφονία, πριν μιλήσουν με γείτονες για το ποιος άλλος ήταν στο σπίτι αλλά και χωρίς να τεθεί καν το ερώτημα αν ήταν ατύχημα, παρότι κανένας γείτονας δεν είδε τι έγινε και δεν κατήγγειλε τη μάνα. Γιατί? Νομίζω ότι η ελληνική αστυνομία θα πρέπει να σκεφτεί την πιθανότητα να κάνει καταγγελία για το πόσο ανίκανη και ασυντόνιστη τους δείχνει. Στα 2/3 του βιβλίου όλες οι ανατροπές-εκπλήξεις καθίστανται προφανείς, η συμπάθεια της αυτιστικής ηρωίδας προς μια γυναίκα που νωρίτερα προσπάθησε να της βγάλει τα μάτια μένει ανεξήγητη αλλά εξαιρετικά βολική για την πλοκή, οι χαρακτήρες ξύλινοι και χωρίς βάθος και το γράψιμο ενίοτε υπερβολικά γλαφυρό για ένα αστυνομικό μυθιστόρημα. Το τελείωσα με προσπάθεια μήπως και δω την τελευταία στιγμή αυτό που τόσοι αναγνώστες είδαν αλλά μάταια...
We first got to know Stefanos Alexiadis through his specific book, The Wail! A book that caught our interest just from its title! The first thing we did was to look up what The Wail is. And how could a book with that title be a psychological thriller? We started reading it and in less than a week (with all our obligations) we managed to read the book and felt 'sad' that it ended! A book that, by reading its back cover, makes you want to take it in your hands and dive into it, to read every word and experience it through the eyes of a woman on the autism spectrum! How did this woman live at that time? What is happening? A psychological thriller with easy writing, a beautiful mood, and such an exciting plot! Heroes next door and characters that we could see all around us! It could have been us, a relative, or our neighbor! Our congratulations to Stefanos are few compared to the creation he has written! If you haven't read it, it's time to do so, because above all, we must support new and Greek authors as talented as Stefanos!
Τον Στέφανο Αλεξιαδη, τον γνωρίσαμε πρώτη φορά μέσα από το συγκεκριμένο βιβλίου του την Οιμωγή! Ένα βιβλίο που μας τράβηξε το ενδιαφέρον μας , μόνο και μόνο από τον τίτλο του! Το πρώτο πράγμα που κάναμε ήταν να μπούμε να ψάξουμε τι είναι η Οιμωγή ;; Και πως θα μπορούσε ένα βιβλίο με αυτόν τον τίτλο να είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ;; Ξεκινήσαμε να το διαβάζουμε και μέσα σε λιγότερο από μια εβδομάδα (με όλες τις υποχρεώσεις μας) καταφέραμε να διαβάσουμε το βιβλίο και να «στεναχωρηθούμε»» που τελείωσε! Ένα βιβλίο που διαβάζοντας το οπισθοφυλλο του θέλεις να το πάρεις στα χέρια σου και να μπεις μέσα στο βιβλίο, να διαβάσεις την κάθε λέξη του και να την ζήσεις μέσα από τα μάτια της γυναίκας στο φάσμα του αυτισμού! Πως αυτή η γυναίκα έζησε εκείνη την εποχή; Τι συμβαίνει; Ένα ψυχολογικό θρίλερ με εύκολη γραφή, όμορφη διάθεση και τόσο συναρπαστική πλοκή! Ήρωες την διπλανής πόρτας και χαρακτήρες που θα μπορούσαν να τους βλέπουμε παντού γύρω μας!! Μπορεί να ήμασταν εμείς, κάποιος συγγενείς μας η η γειτόνισσα μας! Τα συγχαρητήρια μας στον Στέφανο είναι λίγα , μπροστά στο δημιούργημα που έχει γράψει !! Αν δεν το έχετε διαβάσει είναι καιρός να το κάνετε , γιατί πάνω απ όλα πρέπει να στηρίζουμε νέους και Έλληνες συγγραφείς τόσο ταλαντούχος όσο τον Στέφανο!!
I want to give a shout-out to the author for what they managed to capture on the pages of this book! It has been a long time since I was so moved, and to be honest, I didn't expect it either. I am not an avid reader and I always choose books based on friends' comments. Now I understand why this book is in almost every display window. Sharp writing, nice vocabulary, different perspectives in each chapter, and a big shock! A deeply social novel!
Θέλω να πω ένα μπράβο στον συγγραφέα για αυτό που κατάφερε να αποτυπώσει στις σελίδες αυτού του βιβλίου! Είχα πολύ καιρό να συγκινηθώ τόσο και για να σας είμαι ειλικρινής δεν το περίμενα κιόλας. Δεν είμαι φανατική αναγνώστρια και πάντα επιλέγω βιβλία βασιζόμενη στα σχόλια φίλων. Τώρα κατάλαβα γιατί αυτό το βιβλίο βρίσκεται σχεδόν σε κάθε βιτρίνα. Κοφτερή γραφή, ωραίο λεξιλόγιο, διαφορετικές οπτικές γωνιές σε κάθε κεφάλαιο και ένα μεγάλο σοκ! Ένα βαθιά κοινωνικό μυθιστόρημα!
If our eyes were misty with Stefanos Alexiadis' "Winged Sandals," our soul wept with "Oimogi"! I was supposed to read it over the weekend... I finished it Friday night!
I started to flip through it and it captivated me so much that I couldn't put it down for another day...
Incredibly dynamic plot, "a punch to the stomach" the wounds of the heroes, unpredictable ending, and a sweet note from the sandals and little Phoebus...
The writing style is so simple, understandable, and beautiful that it never tires you.
Αν με τα "Φτερωτά Σανδάλια" του Στέφανου Αλεξιάδη βούρκωσαν τα μάτια μας,με την "Οιμωγή" δάκρυσε η ψυχή μας!Υποτίθεται θα το διάβαζα Σαββατοκύριακο....το τελείωσα Παρασκευή βράδυ!
Ξεκίνησα να το ξεφυλλίζω και με συνεπήρε τόσο που δεν μπορούσα να το διακόψω για άλλη μέρα...
Απίστευτα δυναμική πλοκή, "γροθιά στο στομάχι" οι πληγές των ηρώων , απρόβλεπτο τέλος και μια γλυκιά νότα από τα σανδάλια και τον μικρό Φοίβο...
Ο τρόπος γραφής είναι τόσο απλός, κατανοητός και όμορφος που σε καμία περίπτωση δεν κουράζει .
Wonderful book. Exciting, reads quickly but not entirely easily, as it deals with difficult topics. In the end, it leaves a strong sweet taste with hints of bitterness and vindication. Very sharp, accurate representation of a dark side of society.
Υπέροχο βιβλίο. Συναρπαστικό, διαβάζεται γρήγορα αλλά όχι τελείως εύκολα, καθώς πραγματεύεται δύσκολα θέματα. Στο τέλος αφήνει μια έντονη γλυκιά γεύση με εσανς πικρίας και δικαίωσης. Πολύ αιχμηρή ακριβής αναπαράσταση μιας σκοτεινής πλευράς της κοινωνίας.
From the beginning to the last page, the book captivates the reader in the depths of the human soul. The author, from the very first sentence, begins to create a dark plot that unfolds masterfully until it ultimately escalates! The contrasts, as well as the similarities, between the characters, places, emotions, and decisions contribute to the realism and create invisible lines of a web that provoke alertness. Stefanos Alexiadis, with his 《Oimogi》, has managed to create a well-written and shocking psychosocial thriller, which as a lover of the genre, I wholeheartedly recommend.
Από την αρχή έως και την τελευταία σελίδα, το βιβλίο καθηλώνει τον αναγνώστη στα άδυτα της ανθρώπινης ψυχής. Ο συγγραφέας από την πρώτη κιόλας πρόταση, αρχίζει να δημιουργεί μια σκοτεινή πλοκή, η οποία ξεδιπλώνει αριστουργηματικά ώσπου τελικά να κλιμακωθεί! Οι αντιθέσεις, αλλά και οι ομοιότητες, ανάμεσα στους χαρακτήρες, τόπους, συναισθήματα και αποφάσεις προσδίδουν στην αληθοφάνεια και δημιουργούν αόρατες γραμμές ενός ιστού που προκαλεί σε εγρήγορση. Ο Στέφανος Αλεξιάδης με την《Οιμωγή》του κατάφερε και δημιούργησε ένα καλογραμμένο και συγκλονιστικό ψυχοκοινωνικό θρίλερ, που ως λάτρης του είδους, προτείνω ανεπιφύλακτα.
I couldn't put it down! The author "wove" the plot in such a unique way that until the last pages you think you know what happened, but the twists are incredible. I recommend it 100% to everyone, and even more to those who don't particularly engage with literature and novels because I am sure that with this book they will change their mind!
Δεν μπορούσα να το αφησω απο τα χέρια μου! Ο συγγραφεας "επλεξε" με τέτοιο ιδιαιτερο τρόπο την πλοκή που μεχρι και τις τελευταιες σελίδες νομιζεις οτι γνωριζεις τι εγινε αλλά οι ανατροπές είναι απίστευτες.
Το προτείνω 100% σε όλους κ ακόμη περισσότερο σε όσους δεν ασχολούνται ιδιαίτερα με λογοτεχνία και μυθιστορηματα γιατί είμαι βέβαιη πως με αυτο το βιβλίο θα αλλαξουν γνώμη!
I know Stefanos' writing. Having read the equally successful "Winged Sandals," but now with a completely different theme, as it is a detective novel. As always, Stefanos makes you create images in your mind, with simple writing, yet rich vocabulary. He makes you live every moment. You want to read more and more until you reach the end! You can't put it down; you want to go straight to the next chapter. He sketches each character with care, dedication, and sensitivity. He talks about the spectrum of autism just as it should be, without exaggerations. He shows love, family and psychological problems, workplace issues. The point of view of each character gives you something different every time. Without giving spoilers, the twists are many and the reader could never imagine them. It literally leaves you with your mouth open, just as it left me. Also, in a magical way, the Winged Sandals connect with the Wailing, even though they are two different books. Stefanos has nothing to envy from any successful author out there, even with only two books to his credit. And he deserves the attention, admiration, and dedication of the reader. He has come to stay
Την γραφή του Στέφανου την ξέρω. Έχοντας διαβάσει το εξίσου επιτυχημένο "Φτερωτά σανδάλια" αλλά πλέον, με ένα εντελώς διαφορετικό θέμα. Καθώς πρόκειται για ένα αστυνομικό βιβλίο. Όπως πάντα ο Στέφανος σε κάνει να δημιουργείς εικόνες στο μυαλό σου, με απλοϊκή γραφή μεν, με πλούσιο λεξιλόγιο δε. Σε κάνει να ζεις κάθε στιγμή. Να θες να διαβάσεις κι άλλο, κι άλλο μέχρι να φτάσεις στο τέλος! Δεν μπορείς να το αφήσεις απ' τα χέρια σου, θες να πας αμέσως στο επόμενο κεφάλαιο. Σκιαγραφεί κάθε χαρακτήρα με προσοχή, αφοσίωση και ευαισθησία. Μιλάει για το φάσμα του αυτισμού όπως ακριβώς πρέπει χωρίς υπερβολές. Δείχνει τον έρωτα, τα οικογενειακά και ψυχολογικά προβλήματα, τα προβλήματα εντός δουλειάς. Το point of view κάθε χαρακτήρα σου δίνει κάτι διαφορετικό κάθε φορά. Χωρίς να κάνω σποιλερ, οι ανατροπές είναι πολλές και δεν της φαντάζεται με τίποτα ο αναγνώστης. Σε αφήνει κυριολεκτικά με το στόμα ανοιχτό, όπως άφησε και εμένα. Επίσης με έναν μαγικό τρόπο τα Φτερωτά Σανδάλια συνδέονται με την Οιμωγή ενώ πρόκειται για δύο διαφορετικά βιβλία. Δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από κάθε επιτυχημένο συγγραφέα εκεί έξω ο Στέφανος αν και μόνο με δύο βιβλία στο ενεργητικό του. Και αξίζει την προσοχή, τον θαυμασμο και την αφοσίωση του αναγνώστη. Ήρθε για να μείνει. ?
I had the joy and honor two years ago to be a beta reader for "Oimogi" when my beloved Stefanos Alexiadis had just completed writing the book. Clearly excited and incredibly proud of him, I started reading it and finished it in just a few days! Today, "Oimogi" is in the hands of many readers (having sold over 5,000 copies so far) and adorns the windows of bookstores all over Greece, prompting those who haven't read it to do so immediately!
A small boy is found dead after falling from the balcony of his home. The main suspect is his mother, a woman on the autism spectrum, making her an easy target for blame. When Inspector Theodosiou and Sergeant Vayos collaborate to uncover the truth, many things come to light.
Why did the tragedy happen? Is Orestes' mother the one responsible for his death? A modern psychological thriller with contemporary heroes and references to stereotypes and social phenomena that our society has yet to resolve. Social exclusion, domestic violence, patriarchy, developmental disorders of autism, and how autistic individuals are treated by their social environment are some of these.
"Oimogi" means scream and is a punch to the stomach of a book! It is intense, subversive, and different, written with the impeccable use of the Greek language by the author. Every page "screams" and challenges you to read just a little further until you reach the solution to the mystery. The short chapters combined with the alternating narratives of the characters create a fast pace that heightens the reader's anxiety.
An extremely addictive psychological thriller that is read with bated breath, full of social issues worth discussing. I highly recommend it and can't wait for the author's next book!
Είχα την χαρά και την τιμή πριν 2 χρονια να είμαι beta reader της "Οιμωγης" όταν ο αγαπημένος Στέφανος Αλεξιάδης είχε μόλις ολοκληρώσει τη συγγραφή του βιβλίου. Φανερά ενθουσιασμένη κι απίστευτα περήφανη για εκείνον, ξεκίνησα να το διαβάζω και το τελείωσα σε λίγες μόνο ημέρες! Σήμερα, η "Οιμωγη" βρίσκεται στα χέρια πολλών αναγνωστών (μιας που έχει πουλήσει πάνω από 5.000 αντίτυπα έως τώρα) και κοσμεί τις βιτρίνες βιβλιοπωλείων σε όλη την Ελλάδα προκαλώντας όσους δεν το έχουν διαβάσει, να το κάνουν άμεσα!
Ένα μικρό αγόρι βρίσκεται νεκρό καθώς πέφτει από το μπαλκόνι του σπιτιού του. Κύρια ύποπτη η μητέρα του, μια γυναίκα στο φάσμα του αυτισμού λόγω του οποίου γίνεται ο εύκολος στόχος να της επιρρίψουν ευθύνες. Όταν η αστυνόμος Θεοδοσίου με τον υπαστυνόμο Βάιο συνεργάζονται για να λάμψει η αλήθεια, είναι πολλά εκείνα που έρχονται στην επιφάνεια.
Γιατί συνέβη το μοιραίο; Είναι η μάνα του Ορέστη η κυρία υπαίτιος για τον θάνατό του;
Ένα σύγχρονο ψυχολογικό θρίλερ με ήρωες του σήμερα και αναφορές σε στερεότυπα και κοινωνικά φαινόμενα που η κοινωνία μας δεν έχει καταφέρει ακόμη να λύσει. Ο κοινωνικός αποκλεισμός, η ενδοοικογενειακή βία, η πατριαρχία, η αναπτυξιακή διαταραχή του αυτισμού και πως αντιμετωπίζονται οι αυτιστικοί από τον κοινωνικό περίγυρο είναι κάποια αυτά.
Η "Οιμωγη" σημαίνει κραυγή και είναι ένα βιβλίο γροθιά στο στομάχι! Είναι έντονο, ανατρεπτικό και διαφορετικό, γραμμένο με την άψογη χρήση της ελληνικής γλώσσας του συγγραφέα. Κάθε σελίδα "ουρλιάζει" και σε προκαλεί να διαβάσεις και λίγο παρακάτω μέχρι να φτάσεις στη λύση του μυστηρίου. Τα μικρά κεφάλαια σε συνδυασμό με τις εναλλασσόμενες αφηγήσεις των ηρώων προσδίδουν έναν γρήγορο ρυθμό εντείνοντας την αγωνία του αναγνώστη.
Ένα άκρως εθιστικό ψυχολογικό θρίλερ που διαβάζεται με κομμένη την ανάσα, γεμάτο κοινωνικά ζητήματα που αξίζουν να συζητηθούν. Το προτείνω ανεπιφύλακτα κι ανυπομονώ για το επόμενο βιβλίο του συγγραφέα!
A remarkable book that changed my opinion about Greek writers. Page turner, interesting with deep messages and a highly careful approach to the subject of autism. I recommend it!
Αξιόλογο βιβλίο που μου έκανε άλλαξε τη γνώμη για τους Έλληνες συγγραφείς. Page turner, ενδιαφέρον με μηνύματα βαθιά και μια προσέγγιση προς το θέμα του αυτισμού άκρως προσεκτική. Το συστήνω!
Tragic. Simply tragic. How this book was voted as the best of the year by Public's readers is beyond me. It relies exclusively on the shock it causes the reader to cover all its shortcomings: inadequately developed characters, countless errors in police procedure, writing that is indifferent to bad in some cases, emotions that arise out of nowhere. One police officer, who has already made a name for himself in the force, spends 90% of the witness interviews talking with his ex-girlfriend whom he's trying to avoid (obviously he doesn't know you can block numbers on Viber), interviews a Martha, a brunette in her 60s, and when his colleague tells him they're looking for a Martha P., a brunette in her 60s, he doesn't think they might be the same person; in one chapter he wonders if he'll be able to forget his ex and in the next he thinks what he feels for his new, very beautiful colleague is something very strong and unique. The heroine doesn't exchange a word beyond what's absolutely necessary for work with the new lieutenant, gets annoyed that he keeps standing her up, that he took her office, that she keeps seeing him on his phone instead of listening to witnesses, but suddenly we read that this man is the exception and different from all the others out there whom she doesn't trust. Sorry what? How did that happen? Not to mention that the police interview the cleaner and the couple's neighbors first, and days later the victim's father and the alleged murderer's husband! Additionally, they haven't read the ID of the woman they've arrested to find out where she was born and what her parents' names are. What kind of practices are these? The child's funeral takes place at the moment of the mother's arrest, which seems to be just minutes after the child fell from the balcony. The mother was arrested without evidence as guilty of murder, before talking to neighbors about who else was in the house and without even raising the question of whether it was an accident, even though no neighbor saw what happened and no one reported the mother. Why? I think the Greek police should consider filing a complaint about how incompetent and uncoordinated they're portrayed. Two-thirds into the book, all the twists and surprises become obvious, the autistic heroine's sympathy for a woman who earlier tried to gouge her eyes out remains unexplained but extremely convenient for the plot, the characters are wooden and lack depth, and the writing is at times excessively florid for a crime novel. I finished it with effort, hoping to see at the last moment what so many readers saw, but in vain...
Τραγικό. Απλά Τραγικό. Πως αυτό το βιβλίο ψηφίστηκε ως το καλύτερο της χρονιάς από τους αναγνώστες του public με ξεπερνάει. Βασίζεται αποκλειστικά στο σοκ που προκαλεί στον αναγνώστη για να καλύψει όλες τις ελλείψεις του: μη επαρκώς αναπτυγμένοι ήρωες, άπειρα λάθη στην αστυνομική διαδικασία, αδιάφορο ως κακό σε κάποιες περιπτώσεις γράψιμο, συναισθήματα που προκύπτουν από το πουθενά. Ο ένας αστυνομικός, που έχει ήδη κάνει όνομα στο σώμα, περνάει το 90% των συνεντεύξεων με μάρτυρες συνομιλώντας με την πρώην κοπέλα του την οποία προσπαθεί να αποφύγει (προφανώς δεν ξέρει ότι block number γίνεται και στο viber), παίρνει συνέντευξη από μια Μάρθα 60άρα καστανή και όταν του λέει η συνάδελφος του ότι αναζητούν μια Μάρθα Π. 60άρα καστανή, δεν σκέφτεται μήπως είναι το ίδιο πρόσωπο, αναρωτιέται στο ένα κεφάλαιο αν θα μπορέσει να ξεχάσει την πρώην του και στο επόμενο σκέφτεται ότι αυτό που νιώθει για την νέα πολύ όμορφη συνάδελφο του ειναι κάτι πολύ δυνατό και μοναδικό. Η ηρωίδα δεν ανταλλάσει λέξη πέρα από τις απολύτως απαραίτητες για τη δουλειά με τον νέο υπαστυνόμο, εκνευρίζεται που τη στήνει συνεχόμενα, που της πήρε το γραφείο, που τον βλέπει συνέχεια στο κινητό αντί να ακούει τους μάρτυρες, αλλά ξαφνικά διαβάζουμε ότι ο άντρας αυτός είναι η εξαίρεση και διαφορετικός από τους άλλους εκεί έξω τους οποίους δεν εμπιστεύεται. Sorry what? Πως προέκυψε αυτό? Να μην πω ότι οι αστυνομικοί παίρνουν συνεντεύξεις πρώτα από τον καθαριστή και τους γείτονες του ζευγαριού και μέρες μετά από τον πατέρα του θύματος και σύζυγο της φερόμενης ως δολοφόνου! Επιπλέον δεν έχουν διαβάσει την ταυτότητα της γυναίκας που έχουν συλλάβει για να μάθουν που γεννήθηκε και πως λέγονται οι γονείς της. Τι πρακτικές είναι αυτές? Η κηδεία του παιδιού γίνεται τη στιγμή της σύλληψης της μητέρας του, η οποία φαίνεται να είναι λίγα λεπτά μετά την πτώση του παιδιού από το μπαλκόνι. Η μητέρα συνελήφθη χωρίς αποδείξεις ως ένοχη για δολοφονία, πριν μιλήσουν με γείτονες για το ποιος άλλος ήταν στο σπίτι αλλά και χωρίς να τεθεί καν το ερώτημα αν ήταν ατύχημα, παρότι κανένας γείτονας δεν είδε τι έγινε και δεν κατήγγειλε τη μάνα. Γιατί? Νομίζω ότι η ελληνική αστυνομία θα πρέπει να σκεφτεί την πιθανότητα να κάνει καταγγελία για το πόσο ανίκανη και ασυντόνιστη τους δείχνει. Στα 2/3 του βιβλίου όλες οι ανατροπές-εκπλήξεις καθίστανται προφανείς, η συμπάθεια της αυτιστικής ηρωίδας προς μια γυναίκα που νωρίτερα προσπάθησε να της βγάλει τα μάτια μένει ανεξήγητη αλλά εξαιρετικά βολική για την πλοκή, οι χαρακτήρες ξύλινοι και χωρίς βάθος και το γράψιμο ενίοτε υπερβολικά γλαφυρό για ένα αστυνομικό μυθιστόρημα. Το τελείωσα με προσπάθεια μήπως και δω την τελευταία στιγμή αυτό που τόσοι αναγνώστες είδαν αλλά μάταια...
We first got to know Stefanos Alexiadis through his specific book, The Wail! A book that caught our interest just from its title! The first thing we did was to look up what The Wail is. And how could a book with that title be a psychological thriller? We started reading it and in less than a week (with all our obligations) we managed to read the book and felt 'sad' that it ended! A book that, by reading its back cover, makes you want to take it in your hands and dive into it, to read every word and experience it through the eyes of a woman on the autism spectrum! How did this woman live at that time? What is happening? A psychological thriller with easy writing, a beautiful mood, and such an exciting plot! Heroes next door and characters that we could see all around us! It could have been us, a relative, or our neighbor! Our congratulations to Stefanos are few compared to the creation he has written! If you haven't read it, it's time to do so, because above all, we must support new and Greek authors as talented as Stefanos!
Τον Στέφανο Αλεξιαδη, τον γνωρίσαμε πρώτη φορά μέσα από το συγκεκριμένο βιβλίου του την Οιμωγή! Ένα βιβλίο που μας τράβηξε το ενδιαφέρον μας , μόνο και μόνο από τον τίτλο του! Το πρώτο πράγμα που κάναμε ήταν να μπούμε να ψάξουμε τι είναι η Οιμωγή ;; Και πως θα μπορούσε ένα βιβλίο με αυτόν τον τίτλο να είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ;; Ξεκινήσαμε να το διαβάζουμε και μέσα σε λιγότερο από μια εβδομάδα (με όλες τις υποχρεώσεις μας) καταφέραμε να διαβάσουμε το βιβλίο και να «στεναχωρηθούμε»» που τελείωσε! Ένα βιβλίο που διαβάζοντας το οπισθοφυλλο του θέλεις να το πάρεις στα χέρια σου και να μπεις μέσα στο βιβλίο, να διαβάσεις την κάθε λέξη του και να την ζήσεις μέσα από τα μάτια της γυναίκας στο φάσμα του αυτισμού! Πως αυτή η γυναίκα έζησε εκείνη την εποχή; Τι συμβαίνει; Ένα ψυχολογικό θρίλερ με εύκολη γραφή, όμορφη διάθεση και τόσο συναρπαστική πλοκή! Ήρωες την διπλανής πόρτας και χαρακτήρες που θα μπορούσαν να τους βλέπουμε παντού γύρω μας!! Μπορεί να ήμασταν εμείς, κάποιος συγγενείς μας η η γειτόνισσα μας! Τα συγχαρητήρια μας στον Στέφανο είναι λίγα , μπροστά στο δημιούργημα που έχει γράψει !! Αν δεν το έχετε διαβάσει είναι καιρός να το κάνετε , γιατί πάνω απ όλα πρέπει να στηρίζουμε νέους και Έλληνες συγγραφείς τόσο ταλαντούχος όσο τον Στέφανο!!
I want to give a shout-out to the author for what they managed to capture on the pages of this book! It has been a long time since I was so moved, and to be honest, I didn't expect it either. I am not an avid reader and I always choose books based on friends' comments. Now I understand why this book is in almost every display window. Sharp writing, nice vocabulary, different perspectives in each chapter, and a big shock! A deeply social novel!
Θέλω να πω ένα μπράβο στον συγγραφέα για αυτό που κατάφερε να αποτυπώσει στις σελίδες αυτού του βιβλίου! Είχα πολύ καιρό να συγκινηθώ τόσο και για να σας είμαι ειλικρινής δεν το περίμενα κιόλας. Δεν είμαι φανατική αναγνώστρια και πάντα επιλέγω βιβλία βασιζόμενη στα σχόλια φίλων. Τώρα κατάλαβα γιατί αυτό το βιβλίο βρίσκεται σχεδόν σε κάθε βιτρίνα. Κοφτερή γραφή, ωραίο λεξιλόγιο, διαφορετικές οπτικές γωνιές σε κάθε κεφάλαιο και ένα μεγάλο σοκ! Ένα βαθιά κοινωνικό μυθιστόρημα!
If our eyes were misty with Stefanos Alexiadis' "Winged Sandals," our soul wept with "Oimogi"! I was supposed to read it over the weekend... I finished it Friday night!
I started to flip through it and it captivated me so much that I couldn't put it down for another day...
Incredibly dynamic plot, "a punch to the stomach" the wounds of the heroes, unpredictable ending, and a sweet note from the sandals and little Phoebus...
The writing style is so simple, understandable, and beautiful that it never tires you.
Αν με τα "Φτερωτά Σανδάλια" του Στέφανου Αλεξιάδη βούρκωσαν τα μάτια μας,με την "Οιμωγή" δάκρυσε η ψυχή μας!Υποτίθεται θα το διάβαζα Σαββατοκύριακο....το τελείωσα Παρασκευή βράδυ!
Ξεκίνησα να το ξεφυλλίζω και με συνεπήρε τόσο που δεν μπορούσα να το διακόψω για άλλη μέρα...
Απίστευτα δυναμική πλοκή, "γροθιά στο στομάχι" οι πληγές των ηρώων , απρόβλεπτο τέλος και μια γλυκιά νότα από τα σανδάλια και τον μικρό Φοίβο...
Ο τρόπος γραφής είναι τόσο απλός, κατανοητός και όμορφος που σε καμία περίπτωση δεν κουράζει .
Oimogí means cry. A heart-wrenching cry. A thunderous cry.
However, there are times when cries become synonymous with silence. A death that sows quiet. Heroes who hide the past, deny the present, and ignore the future.
A calm that prevails for just a little while, just enough that it cannot hold back the coming storm. Who said that a mother cannot kill? And if she kills, does she cease to bear this quality?
Words, promises, and secrets shake the ground. A ground that collapses, and then she arrives. The OIMOGI.
Specifications are collected from official manufacturer websites. Please verify the specifications before proceeding with your final purchase. If you notice any problem you can report it here.
Tragic. Simply tragic. How this book was voted as the best of the year by Public's readers is beyond me. It relies exclusively on the shock it causes the reader to cover all its shortcomings: inadequately developed characters, countless errors in police procedure, writing that is indifferent to bad in some cases, emotions that arise out of nowhere. One police officer, who has already made a name for himself in the force, spends 90% of the witness interviews talking with his ex-girlfriend whom he's trying to avoid (obviously he doesn't know you can block numbers on Viber), interviews a Martha, a brunette in her 60s, and when his colleague tells him they're looking for a Martha P., a brunette in her 60s, he doesn't think they might be the same person; in one chapter he wonders if he'll be able to forget his ex and in the next he thinks what he feels for his new, very beautiful colleague is something very strong and unique. The heroine doesn't exchange a word beyond what's absolutely necessary for work with the new lieutenant, gets annoyed that he keeps standing her up, that he took her office, that she keeps seeing him on his phone instead of listening to witnesses, but suddenly we read that this man is the exception and different from all the others out there whom she doesn't trust. Sorry what? How did that happen? Not to mention that the police interview the cleaner and the couple's neighbors first, and days later the victim's father and the alleged murderer's husband! Additionally, they haven't read the ID of the woman they've arrested to find out where she was born and what her parents' names are. What kind of practices are these? The child's funeral takes place at the moment of the mother's arrest, which seems to be just minutes after the child fell from the balcony. The mother was arrested without evidence as guilty of murder, before talking to neighbors about who else was in the house and without even raising the question of whether it was an accident, even though no neighbor saw what happened and no one reported the mother. Why? I think the Greek police should consider filing a complaint about how incompetent and uncoordinated they're portrayed. Two-thirds into the book, all the twists and surprises become obvious, the autistic heroine's sympathy for a woman who earlier tried to gouge her eyes out remains unexplained but extremely convenient for the plot, the characters are wooden and lack depth, and the writing is at times excessively florid for a crime novel. I finished it with effort, hoping to see at the last moment what so many readers saw, but in vain...
Τραγικό. Απλά Τραγικό. Πως αυτό το βιβλίο ψηφίστηκε ως το καλύτερο της χρονιάς από τους αναγνώστες του public με ξεπερνάει. Βασίζεται αποκλειστικά στο σοκ που προκαλεί στον αναγνώστη για να καλύψει όλες τις ελλείψεις του: μη επαρκώς αναπτυγμένοι ήρωες, άπειρα λάθη στην αστυνομική διαδικασία, αδιάφορο ως κακό σε κάποιες περιπτώσεις γράψιμο, συναισθήματα που προκύπτουν από το πουθενά. Ο ένας αστυνομικός, που έχει ήδη κάνει όνομα στο σώμα, περνάει το 90% των συνεντεύξεων με μάρτυρες συνομιλώντας με την πρώην κοπέλα του την οποία προσπαθεί να αποφύγει (προφανώς δεν ξέρει ότι block number γίνεται και στο viber), παίρνει συνέντευξη από μια Μάρθα 60άρα καστανή και όταν του λέει η συνάδελφος του ότι αναζητούν μια Μάρθα Π. 60άρα καστανή, δεν σκέφτεται μήπως είναι το ίδιο πρόσωπο, αναρωτιέται στο ένα κεφάλαιο αν θα μπορέσει να ξεχάσει την πρώην του και στο επόμενο σκέφτεται ότι αυτό που νιώθει για την νέα πολύ όμορφη συνάδελφο του ειναι κάτι πολύ δυνατό και μοναδικό. Η ηρωίδα δεν ανταλλάσει λέξη πέρα από τις απολύτως απαραίτητες για τη δουλειά με τον νέο υπαστυνόμο, εκνευρίζεται που τη στήνει συνεχόμενα, που της πήρε το γραφείο, που τον βλέπει συνέχεια στο κινητό αντί να ακούει τους μάρτυρες, αλλά ξαφνικά διαβάζουμε ότι ο άντρας αυτός είναι η εξαίρεση και διαφορετικός από τους άλλους εκεί έξω τους οποίους δεν εμπιστεύεται. Sorry what? Πως προέκυψε αυτό? Να μην πω ότι οι αστυνομικοί παίρνουν συνεντεύξεις πρώτα από τον καθαριστή και τους γείτονες του ζευγαριού και μέρες μετά από τον πατέρα του θύματος και σύζυγο της φερόμενης ως δολοφόνου! Επιπλέον δεν έχουν διαβάσει την ταυτότητα της γυναίκας που έχουν συλλάβει για να μάθουν που γεννήθηκε και πως λέγονται οι γονείς της. Τι πρακτικές είναι αυτές? Η κηδεία του παιδιού γίνεται τη στιγμή της σύλληψης της μητέρας του, η οποία φαίνεται να είναι λίγα λεπτά μετά την πτώση του παιδιού από το μπαλκόνι. Η μητέρα συνελήφθη χωρίς αποδείξεις ως ένοχη για δολοφονία, πριν μιλήσουν με γείτονες για το ποιος άλλος ήταν στο σπίτι αλλά και χωρίς να τεθεί καν το ερώτημα αν ήταν ατύχημα, παρότι κανένας γείτονας δεν είδε τι έγινε και δεν κατήγγειλε τη μάνα. Γιατί? Νομίζω ότι η ελληνική αστυνομία θα πρέπει να σκεφτεί την πιθανότητα να κάνει καταγγελία για το πόσο ανίκανη και ασυντόνιστη τους δείχνει. Στα 2/3 του βιβλίου όλες οι ανατροπές-εκπλήξεις καθίστανται προφανείς, η συμπάθεια της αυτιστικής ηρωίδας προς μια γυναίκα που νωρίτερα προσπάθησε να της βγάλει τα μάτια μένει ανεξήγητη αλλά εξαιρετικά βολική για την πλοκή, οι χαρακτήρες ξύλινοι και χωρίς βάθος και το γράψιμο ενίοτε υπερβολικά γλαφυρό για ένα αστυνομικό μυθιστόρημα. Το τελείωσα με προσπάθεια μήπως και δω την τελευταία στιγμή αυτό που τόσοι αναγνώστες είδαν αλλά μάταια...
We first got to know Stefanos Alexiadis through his specific book, The Wail! A book that caught our interest just from its title! The first thing we did was to look up what The Wail is. And how could a book with that title be a psychological thriller? We started reading it and in less than a week (with all our obligations) we managed to read the book and felt 'sad' that it ended! A book that, by reading its back cover, makes you want to take it in your hands and dive into it, to read every word and experience it through the eyes of a woman on the autism spectrum! How did this woman live at that time? What is happening? A psychological thriller with easy writing, a beautiful mood, and such an exciting plot! Heroes next door and characters that we could see all around us! It could have been us, a relative, or our neighbor! Our congratulations to Stefanos are few compared to the creation he has written! If you haven't read it, it's time to do so, because above all, we must support new and Greek authors as talented as Stefanos!
Τον Στέφανο Αλεξιαδη, τον γνωρίσαμε πρώτη φορά μέσα από το συγκεκριμένο βιβλίου του την Οιμωγή! Ένα βιβλίο που μας τράβηξε το ενδιαφέρον μας , μόνο και μόνο από τον τίτλο του! Το πρώτο πράγμα που κάναμε ήταν να μπούμε να ψάξουμε τι είναι η Οιμωγή ;; Και πως θα μπορούσε ένα βιβλίο με αυτόν τον τίτλο να είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ;; Ξεκινήσαμε να το διαβάζουμε και μέσα σε λιγότερο από μια εβδομάδα (με όλες τις υποχρεώσεις μας) καταφέραμε να διαβάσουμε το βιβλίο και να «στεναχωρηθούμε»» που τελείωσε! Ένα βιβλίο που διαβάζοντας το οπισθοφυλλο του θέλεις να το πάρεις στα χέρια σου και να μπεις μέσα στο βιβλίο, να διαβάσεις την κάθε λέξη του και να την ζήσεις μέσα από τα μάτια της γυναίκας στο φάσμα του αυτισμού! Πως αυτή η γυναίκα έζησε εκείνη την εποχή; Τι συμβαίνει; Ένα ψυχολογικό θρίλερ με εύκολη γραφή, όμορφη διάθεση και τόσο συναρπαστική πλοκή! Ήρωες την διπλανής πόρτας και χαρακτήρες που θα μπορούσαν να τους βλέπουμε παντού γύρω μας!! Μπορεί να ήμασταν εμείς, κάποιος συγγενείς μας η η γειτόνισσα μας! Τα συγχαρητήρια μας στον Στέφανο είναι λίγα , μπροστά στο δημιούργημα που έχει γράψει !! Αν δεν το έχετε διαβάσει είναι καιρός να το κάνετε , γιατί πάνω απ όλα πρέπει να στηρίζουμε νέους και Έλληνες συγγραφείς τόσο ταλαντούχος όσο τον Στέφανο!!
I want to give a shout-out to the author for what they managed to capture on the pages of this book! It has been a long time since I was so moved, and to be honest, I didn't expect it either. I am not an avid reader and I always choose books based on friends' comments. Now I understand why this book is in almost every display window. Sharp writing, nice vocabulary, different perspectives in each chapter, and a big shock! A deeply social novel!
Θέλω να πω ένα μπράβο στον συγγραφέα για αυτό που κατάφερε να αποτυπώσει στις σελίδες αυτού του βιβλίου! Είχα πολύ καιρό να συγκινηθώ τόσο και για να σας είμαι ειλικρινής δεν το περίμενα κιόλας. Δεν είμαι φανατική αναγνώστρια και πάντα επιλέγω βιβλία βασιζόμενη στα σχόλια φίλων. Τώρα κατάλαβα γιατί αυτό το βιβλίο βρίσκεται σχεδόν σε κάθε βιτρίνα. Κοφτερή γραφή, ωραίο λεξιλόγιο, διαφορετικές οπτικές γωνιές σε κάθε κεφάλαιο και ένα μεγάλο σοκ! Ένα βαθιά κοινωνικό μυθιστόρημα!
If our eyes were misty with Stefanos Alexiadis' "Winged Sandals," our soul wept with "Oimogi"! I was supposed to read it over the weekend... I finished it Friday night!
I started to flip through it and it captivated me so much that I couldn't put it down for another day...
Incredibly dynamic plot, "a punch to the stomach" the wounds of the heroes, unpredictable ending, and a sweet note from the sandals and little Phoebus...
The writing style is so simple, understandable, and beautiful that it never tires you.
Αν με τα "Φτερωτά Σανδάλια" του Στέφανου Αλεξιάδη βούρκωσαν τα μάτια μας,με την "Οιμωγή" δάκρυσε η ψυχή μας!Υποτίθεται θα το διάβαζα Σαββατοκύριακο....το τελείωσα Παρασκευή βράδυ!
Ξεκίνησα να το ξεφυλλίζω και με συνεπήρε τόσο που δεν μπορούσα να το διακόψω για άλλη μέρα...
Απίστευτα δυναμική πλοκή, "γροθιά στο στομάχι" οι πληγές των ηρώων , απρόβλεπτο τέλος και μια γλυκιά νότα από τα σανδάλια και τον μικρό Φοίβο...
Ο τρόπος γραφής είναι τόσο απλός, κατανοητός και όμορφος που σε καμία περίπτωση δεν κουράζει .
Wonderful book. Exciting, reads quickly but not entirely easily, as it deals with difficult topics. In the end, it leaves a strong sweet taste with hints of bitterness and vindication. Very sharp, accurate representation of a dark side of society.
Υπέροχο βιβλίο. Συναρπαστικό, διαβάζεται γρήγορα αλλά όχι τελείως εύκολα, καθώς πραγματεύεται δύσκολα θέματα. Στο τέλος αφήνει μια έντονη γλυκιά γεύση με εσανς πικρίας και δικαίωσης. Πολύ αιχμηρή ακριβής αναπαράσταση μιας σκοτεινής πλευράς της κοινωνίας.
From the beginning to the last page, the book captivates the reader in the depths of the human soul. The author, from the very first sentence, begins to create a dark plot that unfolds masterfully until it ultimately escalates! The contrasts, as well as the similarities, between the characters, places, emotions, and decisions contribute to the realism and create invisible lines of a web that provoke alertness. Stefanos Alexiadis, with his 《Oimogi》, has managed to create a well-written and shocking psychosocial thriller, which as a lover of the genre, I wholeheartedly recommend.
Από την αρχή έως και την τελευταία σελίδα, το βιβλίο καθηλώνει τον αναγνώστη στα άδυτα της ανθρώπινης ψυχής. Ο συγγραφέας από την πρώτη κιόλας πρόταση, αρχίζει να δημιουργεί μια σκοτεινή πλοκή, η οποία ξεδιπλώνει αριστουργηματικά ώσπου τελικά να κλιμακωθεί! Οι αντιθέσεις, αλλά και οι ομοιότητες, ανάμεσα στους χαρακτήρες, τόπους, συναισθήματα και αποφάσεις προσδίδουν στην αληθοφάνεια και δημιουργούν αόρατες γραμμές ενός ιστού που προκαλεί σε εγρήγορση. Ο Στέφανος Αλεξιάδης με την《Οιμωγή》του κατάφερε και δημιούργησε ένα καλογραμμένο και συγκλονιστικό ψυχοκοινωνικό θρίλερ, που ως λάτρης του είδους, προτείνω ανεπιφύλακτα.
I couldn't put it down! The author "wove" the plot in such a unique way that until the last pages you think you know what happened, but the twists are incredible. I recommend it 100% to everyone, and even more to those who don't particularly engage with literature and novels because I am sure that with this book they will change their mind!
Δεν μπορούσα να το αφησω απο τα χέρια μου! Ο συγγραφεας "επλεξε" με τέτοιο ιδιαιτερο τρόπο την πλοκή που μεχρι και τις τελευταιες σελίδες νομιζεις οτι γνωριζεις τι εγινε αλλά οι ανατροπές είναι απίστευτες.
Το προτείνω 100% σε όλους κ ακόμη περισσότερο σε όσους δεν ασχολούνται ιδιαίτερα με λογοτεχνία και μυθιστορηματα γιατί είμαι βέβαιη πως με αυτο το βιβλίο θα αλλαξουν γνώμη!
I know Stefanos' writing. Having read the equally successful "Winged Sandals," but now with a completely different theme, as it is a detective novel. As always, Stefanos makes you create images in your mind, with simple writing, yet rich vocabulary. He makes you live every moment. You want to read more and more until you reach the end! You can't put it down; you want to go straight to the next chapter. He sketches each character with care, dedication, and sensitivity. He talks about the spectrum of autism just as it should be, without exaggerations. He shows love, family and psychological problems, workplace issues. The point of view of each character gives you something different every time. Without giving spoilers, the twists are many and the reader could never imagine them. It literally leaves you with your mouth open, just as it left me. Also, in a magical way, the Winged Sandals connect with the Wailing, even though they are two different books. Stefanos has nothing to envy from any successful author out there, even with only two books to his credit. And he deserves the attention, admiration, and dedication of the reader. He has come to stay
Την γραφή του Στέφανου την ξέρω. Έχοντας διαβάσει το εξίσου επιτυχημένο "Φτερωτά σανδάλια" αλλά πλέον, με ένα εντελώς διαφορετικό θέμα. Καθώς πρόκειται για ένα αστυνομικό βιβλίο. Όπως πάντα ο Στέφανος σε κάνει να δημιουργείς εικόνες στο μυαλό σου, με απλοϊκή γραφή μεν, με πλούσιο λεξιλόγιο δε. Σε κάνει να ζεις κάθε στιγμή. Να θες να διαβάσεις κι άλλο, κι άλλο μέχρι να φτάσεις στο τέλος! Δεν μπορείς να το αφήσεις απ' τα χέρια σου, θες να πας αμέσως στο επόμενο κεφάλαιο. Σκιαγραφεί κάθε χαρακτήρα με προσοχή, αφοσίωση και ευαισθησία. Μιλάει για το φάσμα του αυτισμού όπως ακριβώς πρέπει χωρίς υπερβολές. Δείχνει τον έρωτα, τα οικογενειακά και ψυχολογικά προβλήματα, τα προβλήματα εντός δουλειάς. Το point of view κάθε χαρακτήρα σου δίνει κάτι διαφορετικό κάθε φορά. Χωρίς να κάνω σποιλερ, οι ανατροπές είναι πολλές και δεν της φαντάζεται με τίποτα ο αναγνώστης. Σε αφήνει κυριολεκτικά με το στόμα ανοιχτό, όπως άφησε και εμένα. Επίσης με έναν μαγικό τρόπο τα Φτερωτά Σανδάλια συνδέονται με την Οιμωγή ενώ πρόκειται για δύο διαφορετικά βιβλία. Δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από κάθε επιτυχημένο συγγραφέα εκεί έξω ο Στέφανος αν και μόνο με δύο βιβλία στο ενεργητικό του. Και αξίζει την προσοχή, τον θαυμασμο και την αφοσίωση του αναγνώστη. Ήρθε για να μείνει. ?
I had the joy and honor two years ago to be a beta reader for "Oimogi" when my beloved Stefanos Alexiadis had just completed writing the book. Clearly excited and incredibly proud of him, I started reading it and finished it in just a few days! Today, "Oimogi" is in the hands of many readers (having sold over 5,000 copies so far) and adorns the windows of bookstores all over Greece, prompting those who haven't read it to do so immediately!
A small boy is found dead after falling from the balcony of his home. The main suspect is his mother, a woman on the autism spectrum, making her an easy target for blame. When Inspector Theodosiou and Sergeant Vayos collaborate to uncover the truth, many things come to light.
Why did the tragedy happen? Is Orestes' mother the one responsible for his death? A modern psychological thriller with contemporary heroes and references to stereotypes and social phenomena that our society has yet to resolve. Social exclusion, domestic violence, patriarchy, developmental disorders of autism, and how autistic individuals are treated by their social environment are some of these.
"Oimogi" means scream and is a punch to the stomach of a book! It is intense, subversive, and different, written with the impeccable use of the Greek language by the author. Every page "screams" and challenges you to read just a little further until you reach the solution to the mystery. The short chapters combined with the alternating narratives of the characters create a fast pace that heightens the reader's anxiety.
An extremely addictive psychological thriller that is read with bated breath, full of social issues worth discussing. I highly recommend it and can't wait for the author's next book!
Είχα την χαρά και την τιμή πριν 2 χρονια να είμαι beta reader της "Οιμωγης" όταν ο αγαπημένος Στέφανος Αλεξιάδης είχε μόλις ολοκληρώσει τη συγγραφή του βιβλίου. Φανερά ενθουσιασμένη κι απίστευτα περήφανη για εκείνον, ξεκίνησα να το διαβάζω και το τελείωσα σε λίγες μόνο ημέρες! Σήμερα, η "Οιμωγη" βρίσκεται στα χέρια πολλών αναγνωστών (μιας που έχει πουλήσει πάνω από 5.000 αντίτυπα έως τώρα) και κοσμεί τις βιτρίνες βιβλιοπωλείων σε όλη την Ελλάδα προκαλώντας όσους δεν το έχουν διαβάσει, να το κάνουν άμεσα!
Ένα μικρό αγόρι βρίσκεται νεκρό καθώς πέφτει από το μπαλκόνι του σπιτιού του. Κύρια ύποπτη η μητέρα του, μια γυναίκα στο φάσμα του αυτισμού λόγω του οποίου γίνεται ο εύκολος στόχος να της επιρρίψουν ευθύνες. Όταν η αστυνόμος Θεοδοσίου με τον υπαστυνόμο Βάιο συνεργάζονται για να λάμψει η αλήθεια, είναι πολλά εκείνα που έρχονται στην επιφάνεια.
Γιατί συνέβη το μοιραίο; Είναι η μάνα του Ορέστη η κυρία υπαίτιος για τον θάνατό του;
Ένα σύγχρονο ψυχολογικό θρίλερ με ήρωες του σήμερα και αναφορές σε στερεότυπα και κοινωνικά φαινόμενα που η κοινωνία μας δεν έχει καταφέρει ακόμη να λύσει. Ο κοινωνικός αποκλεισμός, η ενδοοικογενειακή βία, η πατριαρχία, η αναπτυξιακή διαταραχή του αυτισμού και πως αντιμετωπίζονται οι αυτιστικοί από τον κοινωνικό περίγυρο είναι κάποια αυτά.
Η "Οιμωγη" σημαίνει κραυγή και είναι ένα βιβλίο γροθιά στο στομάχι! Είναι έντονο, ανατρεπτικό και διαφορετικό, γραμμένο με την άψογη χρήση της ελληνικής γλώσσας του συγγραφέα. Κάθε σελίδα "ουρλιάζει" και σε προκαλεί να διαβάσεις και λίγο παρακάτω μέχρι να φτάσεις στη λύση του μυστηρίου. Τα μικρά κεφάλαια σε συνδυασμό με τις εναλλασσόμενες αφηγήσεις των ηρώων προσδίδουν έναν γρήγορο ρυθμό εντείνοντας την αγωνία του αναγνώστη.
Ένα άκρως εθιστικό ψυχολογικό θρίλερ που διαβάζεται με κομμένη την ανάσα, γεμάτο κοινωνικά ζητήματα που αξίζουν να συζητηθούν. Το προτείνω ανεπιφύλακτα κι ανυπομονώ για το επόμενο βιβλίο του συγγραφέα!
A remarkable book that changed my opinion about Greek writers. Page turner, interesting with deep messages and a highly careful approach to the subject of autism. I recommend it!
Αξιόλογο βιβλίο που μου έκανε άλλαξε τη γνώμη για τους Έλληνες συγγραφείς. Page turner, ενδιαφέρον με μηνύματα βαθιά και μια προσέγγιση προς το θέμα του αυτισμού άκρως προσεκτική. Το συστήνω!
Tragic. Simply tragic. How this book was voted as the best of the year by Public's readers is beyond me. It relies exclusively on the shock it causes the reader to cover all its shortcomings: inadequately developed characters, countless errors in police procedure, writing that is indifferent to bad in some cases, emotions that arise out of nowhere. One police officer, who has already made a name for himself in the force, spends 90% of the witness interviews talking with his ex-girlfriend whom he's trying to avoid (obviously he doesn't know you can block numbers on Viber), interviews a Martha, a brunette in her 60s, and when his colleague tells him they're looking for a Martha P., a brunette in her 60s, he doesn't think they might be the same person; in one chapter he wonders if he'll be able to forget his ex and in the next he thinks what he feels for his new, very beautiful colleague is something very strong and unique. The heroine doesn't exchange a word beyond what's absolutely necessary for work with the new lieutenant, gets annoyed that he keeps standing her up, that he took her office, that she keeps seeing him on his phone instead of listening to witnesses, but suddenly we read that this man is the exception and different from all the others out there whom she doesn't trust. Sorry what? How did that happen? Not to mention that the police interview the cleaner and the couple's neighbors first, and days later the victim's father and the alleged murderer's husband! Additionally, they haven't read the ID of the woman they've arrested to find out where she was born and what her parents' names are. What kind of practices are these? The child's funeral takes place at the moment of the mother's arrest, which seems to be just minutes after the child fell from the balcony. The mother was arrested without evidence as guilty of murder, before talking to neighbors about who else was in the house and without even raising the question of whether it was an accident, even though no neighbor saw what happened and no one reported the mother. Why? I think the Greek police should consider filing a complaint about how incompetent and uncoordinated they're portrayed. Two-thirds into the book, all the twists and surprises become obvious, the autistic heroine's sympathy for a woman who earlier tried to gouge her eyes out remains unexplained but extremely convenient for the plot, the characters are wooden and lack depth, and the writing is at times excessively florid for a crime novel. I finished it with effort, hoping to see at the last moment what so many readers saw, but in vain...
Τραγικό. Απλά Τραγικό. Πως αυτό το βιβλίο ψηφίστηκε ως το καλύτερο της χρονιάς από τους αναγνώστες του public με ξεπερνάει. Βασίζεται αποκλειστικά στο σοκ που προκαλεί στον αναγνώστη για να καλύψει όλες τις ελλείψεις του: μη επαρκώς αναπτυγμένοι ήρωες, άπειρα λάθη στην αστυνομική διαδικασία, αδιάφορο ως κακό σε κάποιες περιπτώσεις γράψιμο, συναισθήματα που προκύπτουν από το πουθενά. Ο ένας αστυνομικός, που έχει ήδη κάνει όνομα στο σώμα, περνάει το 90% των συνεντεύξεων με μάρτυρες συνομιλώντας με την πρώην κοπέλα του την οποία προσπαθεί να αποφύγει (προφανώς δεν ξέρει ότι block number γίνεται και στο viber), παίρνει συνέντευξη από μια Μάρθα 60άρα καστανή και όταν του λέει η συνάδελφος του ότι αναζητούν μια Μάρθα Π. 60άρα καστανή, δεν σκέφτεται μήπως είναι το ίδιο πρόσωπο, αναρωτιέται στο ένα κεφάλαιο αν θα μπορέσει να ξεχάσει την πρώην του και στο επόμενο σκέφτεται ότι αυτό που νιώθει για την νέα πολύ όμορφη συνάδελφο του ειναι κάτι πολύ δυνατό και μοναδικό. Η ηρωίδα δεν ανταλλάσει λέξη πέρα από τις απολύτως απαραίτητες για τη δουλειά με τον νέο υπαστυνόμο, εκνευρίζεται που τη στήνει συνεχόμενα, που της πήρε το γραφείο, που τον βλέπει συνέχεια στο κινητό αντί να ακούει τους μάρτυρες, αλλά ξαφνικά διαβάζουμε ότι ο άντρας αυτός είναι η εξαίρεση και διαφορετικός από τους άλλους εκεί έξω τους οποίους δεν εμπιστεύεται. Sorry what? Πως προέκυψε αυτό? Να μην πω ότι οι αστυνομικοί παίρνουν συνεντεύξεις πρώτα από τον καθαριστή και τους γείτονες του ζευγαριού και μέρες μετά από τον πατέρα του θύματος και σύζυγο της φερόμενης ως δολοφόνου! Επιπλέον δεν έχουν διαβάσει την ταυτότητα της γυναίκας που έχουν συλλάβει για να μάθουν που γεννήθηκε και πως λέγονται οι γονείς της. Τι πρακτικές είναι αυτές? Η κηδεία του παιδιού γίνεται τη στιγμή της σύλληψης της μητέρας του, η οποία φαίνεται να είναι λίγα λεπτά μετά την πτώση του παιδιού από το μπαλκόνι. Η μητέρα συνελήφθη χωρίς αποδείξεις ως ένοχη για δολοφονία, πριν μιλήσουν με γείτονες για το ποιος άλλος ήταν στο σπίτι αλλά και χωρίς να τεθεί καν το ερώτημα αν ήταν ατύχημα, παρότι κανένας γείτονας δεν είδε τι έγινε και δεν κατήγγειλε τη μάνα. Γιατί? Νομίζω ότι η ελληνική αστυνομία θα πρέπει να σκεφτεί την πιθανότητα να κάνει καταγγελία για το πόσο ανίκανη και ασυντόνιστη τους δείχνει. Στα 2/3 του βιβλίου όλες οι ανατροπές-εκπλήξεις καθίστανται προφανείς, η συμπάθεια της αυτιστικής ηρωίδας προς μια γυναίκα που νωρίτερα προσπάθησε να της βγάλει τα μάτια μένει ανεξήγητη αλλά εξαιρετικά βολική για την πλοκή, οι χαρακτήρες ξύλινοι και χωρίς βάθος και το γράψιμο ενίοτε υπερβολικά γλαφυρό για ένα αστυνομικό μυθιστόρημα. Το τελείωσα με προσπάθεια μήπως και δω την τελευταία στιγμή αυτό που τόσοι αναγνώστες είδαν αλλά μάταια...
We first got to know Stefanos Alexiadis through his specific book, The Wail! A book that caught our interest just from its title! The first thing we did was to look up what The Wail is. And how could a book with that title be a psychological thriller? We started reading it and in less than a week (with all our obligations) we managed to read the book and felt 'sad' that it ended! A book that, by reading its back cover, makes you want to take it in your hands and dive into it, to read every word and experience it through the eyes of a woman on the autism spectrum! How did this woman live at that time? What is happening? A psychological thriller with easy writing, a beautiful mood, and such an exciting plot! Heroes next door and characters that we could see all around us! It could have been us, a relative, or our neighbor! Our congratulations to Stefanos are few compared to the creation he has written! If you haven't read it, it's time to do so, because above all, we must support new and Greek authors as talented as Stefanos!
Τον Στέφανο Αλεξιαδη, τον γνωρίσαμε πρώτη φορά μέσα από το συγκεκριμένο βιβλίου του την Οιμωγή! Ένα βιβλίο που μας τράβηξε το ενδιαφέρον μας , μόνο και μόνο από τον τίτλο του! Το πρώτο πράγμα που κάναμε ήταν να μπούμε να ψάξουμε τι είναι η Οιμωγή ;; Και πως θα μπορούσε ένα βιβλίο με αυτόν τον τίτλο να είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ;; Ξεκινήσαμε να το διαβάζουμε και μέσα σε λιγότερο από μια εβδομάδα (με όλες τις υποχρεώσεις μας) καταφέραμε να διαβάσουμε το βιβλίο και να «στεναχωρηθούμε»» που τελείωσε! Ένα βιβλίο που διαβάζοντας το οπισθοφυλλο του θέλεις να το πάρεις στα χέρια σου και να μπεις μέσα στο βιβλίο, να διαβάσεις την κάθε λέξη του και να την ζήσεις μέσα από τα μάτια της γυναίκας στο φάσμα του αυτισμού! Πως αυτή η γυναίκα έζησε εκείνη την εποχή; Τι συμβαίνει; Ένα ψυχολογικό θρίλερ με εύκολη γραφή, όμορφη διάθεση και τόσο συναρπαστική πλοκή! Ήρωες την διπλανής πόρτας και χαρακτήρες που θα μπορούσαν να τους βλέπουμε παντού γύρω μας!! Μπορεί να ήμασταν εμείς, κάποιος συγγενείς μας η η γειτόνισσα μας! Τα συγχαρητήρια μας στον Στέφανο είναι λίγα , μπροστά στο δημιούργημα που έχει γράψει !! Αν δεν το έχετε διαβάσει είναι καιρός να το κάνετε , γιατί πάνω απ όλα πρέπει να στηρίζουμε νέους και Έλληνες συγγραφείς τόσο ταλαντούχος όσο τον Στέφανο!!
I want to give a shout-out to the author for what they managed to capture on the pages of this book! It has been a long time since I was so moved, and to be honest, I didn't expect it either. I am not an avid reader and I always choose books based on friends' comments. Now I understand why this book is in almost every display window. Sharp writing, nice vocabulary, different perspectives in each chapter, and a big shock! A deeply social novel!
Θέλω να πω ένα μπράβο στον συγγραφέα για αυτό που κατάφερε να αποτυπώσει στις σελίδες αυτού του βιβλίου! Είχα πολύ καιρό να συγκινηθώ τόσο και για να σας είμαι ειλικρινής δεν το περίμενα κιόλας. Δεν είμαι φανατική αναγνώστρια και πάντα επιλέγω βιβλία βασιζόμενη στα σχόλια φίλων. Τώρα κατάλαβα γιατί αυτό το βιβλίο βρίσκεται σχεδόν σε κάθε βιτρίνα. Κοφτερή γραφή, ωραίο λεξιλόγιο, διαφορετικές οπτικές γωνιές σε κάθε κεφάλαιο και ένα μεγάλο σοκ! Ένα βαθιά κοινωνικό μυθιστόρημα!
If our eyes were misty with Stefanos Alexiadis' "Winged Sandals," our soul wept with "Oimogi"! I was supposed to read it over the weekend... I finished it Friday night!
I started to flip through it and it captivated me so much that I couldn't put it down for another day...
Incredibly dynamic plot, "a punch to the stomach" the wounds of the heroes, unpredictable ending, and a sweet note from the sandals and little Phoebus...
The writing style is so simple, understandable, and beautiful that it never tires you.
Αν με τα "Φτερωτά Σανδάλια" του Στέφανου Αλεξιάδη βούρκωσαν τα μάτια μας,με την "Οιμωγή" δάκρυσε η ψυχή μας!Υποτίθεται θα το διάβαζα Σαββατοκύριακο....το τελείωσα Παρασκευή βράδυ!
Ξεκίνησα να το ξεφυλλίζω και με συνεπήρε τόσο που δεν μπορούσα να το διακόψω για άλλη μέρα...
Απίστευτα δυναμική πλοκή, "γροθιά στο στομάχι" οι πληγές των ηρώων , απρόβλεπτο τέλος και μια γλυκιά νότα από τα σανδάλια και τον μικρό Φοίβο...
Ο τρόπος γραφής είναι τόσο απλός, κατανοητός και όμορφος που σε καμία περίπτωση δεν κουράζει .