The game is incredibly fun and exciting. We usually play it with 3-4 people, but it's definitely better and more competitive/chaotic with 4 people, as it becomes a real frenzy until it's your turn again, since 1+3 tiles will have disappeared from the island and you will likely have to readjust the survival tactics of the explorers.
Each move is equivalent to the sinking of one of the 40 island tiles, and your explorers have really slim chances of making it, with only 4 out of 10 successful attempts being considered a great achievement and a recipe for victory.
Practically, the game ends when all the explorers drown/get eaten or when the volcano randomly explodes on one of the mountain tiles (the sand and later forest tiles will have already disappeared by then).
Until then, the mixture of strategy, tactical moves of opponents, bluffing, and luck creates an explosive combination that raises adrenaline.
The game is not only focused on rescuing your own explorers (human figures with points under their feet that you have to remember who they are and where they went once you place them on the island) but also on making crucial decisions on whether to move your own pawns (explorers, boats with explorers) or neutral pawns (empty boats or three-person boats without a majority of one player) or even whales/sharks/monsters to make it harder (sink the boat with a whale) or to sabotage the opponents (with a shark or monster). You also have to be suspicious of where each player has placed their explorers with the most points in order to sabotage them.
First and foremost, you have to help your own, preferably those with many points (as long as you remember who they are after 5-10 moves), to step on one of the 4 corner islands. Until the last tile, a rescue can turn into a boat overturn or an attack from a monster and ultimately into a shipwreck and a complete failure.
It skillfully combines many types of winning strategies based on the placement and development of pawns (explorers, sea monsters) without being overly chess-like and boring, so it can be played by anyone.
It can be easily played by 7-year-old children (the little one gets especially excited if their sea monsters don't eat their pawns) while the 5-year-old can play it without obviously delving into the strategy.
One downside is that it gives countless opportunities for misunderstandings among immature or selfish characters, such as why me and not him, why did you sink the tile where my explorer was standing, why did you break my boat, why did you send a shark/monster that ate my pawns? Also, it's really frustrating when your pawns get eaten by monsters just before you reach the shore or when the volcano erupts one move before you empty the boat that took a lot of effort to reach the coast. It's fun when you diplomatically place your own explorers on someone else's boat, forcing the opponent to carry you to safety.
One rather noteworthy, if not negative(?), aspect is that the title was translated from "Escape from Atlantis" to "Rescue from the Island of the Devil". Okay...
Excellent, balanced, Machiavellian game for people who know how to lose!
Το παιχνίδι είναι απίστευτα διασκεδαστικό κι ανατρεπτικό. Το παίζουμε συνήθως 3-4 άτομα, καλύτερο και πιο ανταγωνιστικό/χαώδες σαφώς με 4 άτομα αγιατί τότε γίνεται πραγματικά χαμούλης μέχρι να ξανάρθει η σειρά σου μιας και θα έχουν εξαφανιστεί 1+3 πλακίδια από το νησί μια πιθανότατα θα πρέπει να ξαναπροσαρμοσεις την τακτική επιβίωσης των εξερευνητών.
Κάθε κίνηση ισοδυναμεί με το βούλιαγμα ενός από τα 40 κομμάτια του νησιού και οι εξερευνητές σας έχουν πραγματικά μικρές πιθανότητες να τα καταφέρουν οι μισοί, αν καταφέρετε να περάσετε αισίως 4 στους 10 και μάλιστα δύο με ποντους 4, 5 ή 6 είναι μεγαλή επιτυχία και συνταγή νίκης.
Πρακτικά το παιχνίδι τελειώνει όταν πνίγουν/φαγωθούν όλοι οι εξερευνητές ή εκραγεί το ηφαίστειο που βρίσκεται τυχαία σε ένα από τα πλακίδια βουνών (πλακίδια άμμου κι αργότερα δασών θα έχουν ήδη εξαφανιστεί ως τότε).
Ως τότε η μίξη στρατηγικής, τακτικής, μαντείας κινήσεων των αντιπάλων, μπλόφας και τύχης είναι ένα εκρηκτικό μίγμα που ανεβάζει την αδρεναλίνη.
Το παιχνίδι δεν εστιάζει μόνο να διασώσεις τους δικούς σου εξερευνητές (ανθρωπάκους με πόντους κάτω από τα πόδια τους που άπαξ και τοποθετήσεις στο νησί θα πρέπει να θυμάσαι ποιοι είναι και πού πήγαν!) αλλά και να πάρεις κρίσιμες αποφάσεις αν θα μετακινήσεις δικά σου πιόνια (εξερευνητές, βάρκες με εξερευνητές) ή/και ουδέτερα πιόνια (άδειας βάρκες ή τριθεσιες βάρκες χωρίς πλειοψηφία ενός μόνο παίχτη) ή/και φάλαινες/καρχαρίες/τέρατα για να δυσκολέψεις(βουλιάξεις την βάρκα με φαλαινα) ή κατασπάραξεις τους αντιπάλους(με καρχαρία ή τέρας). Επισης να υποπτευθείς που έχει βάλει ο καθένας τους εξερευνητές με τους πολλούς πόντους ώστε να τους σαμποτάρεις.
Πρέπει πρωταρχικά να βοηθήσεις τους δικούς σου, κατά προτιμηση αυτούς που έχουν πολλούς πόντους [εφόσον θυμάσαι (!) ποιοι ακριβώς ειναι μετά από 5-10 κινήσεις)] να πατήσουν σε ένα από τα 4 γωνιακά νησιά. Μέχρι το τελευταίο πλακίδιο μπορεί μια διάσωση να μετατραπεί με ανατροπή βάρκας ή επίθεση από τέρας κι εντέλει σε ναυάγιο και παταγωδη αποτυχία.
Συνδυάζει αριστοτεχνικά πολλά είδη στρατηγικών νίκης που στηρίζεται στην τοποθέτηση κι ανάπτυξη των πιονιών (εξερευνητών, θαλασσιων τεράτων) χωρίς να είναι υπερβολικά σκακιστικό και βαρετό, οπότε παίζεται από οποιονδήποτε.
Μπορεί να παιχτεί άνετα κι από παιδιά 7 ετών (ο μικρός ενθουσιάζεται ιδίως αν δεν του τρώνε τα πιόνια τα θαλάσσια τέρατα) ενώ το παίζει χωρίς προφανώς εμβάθυνση και η πεντάχρονη μικρή.
Στα μείον του ότι σε ανώριμους ή εγωϊστές χαρακτήρες δίνει άπειρες αφορμές για παρεξηγήσεις του τύπου γιατί εμένα κι όχι αυτόν, γιατί βούλιαξες το πλακίδιο που στεκόταν ο δικός μου εξερευνητής, γιατί έσπασες την δική μου βάρκα, γιατί έστειλες καρχαρία/τέρας κι έφαγε τους δικούς μου; Επίσης το να σε τρώνε τα τέρατα τα πιόνια σου λίγο πριν φθάσεις ή να σκάει το ηφαίστειο 1 κίνηση πριν αδειάσεις βάρκα που με κόπο έφτασε στην ακτή είναι όντως μεγάλη ξενερα. Πλάκα έχει όταν βάζεις διπλωματικά δικούς σου εξερευνητές σε ξένη βάρκα οπότε ο αντίπαλος αναγκάζεται να σε κουβαλήσει στην σωτηρία.
Ένα μάλλον αξιοσημείωτο αν όχι μείον(;) είναι πως ο τίτλος μεταφράστηκε από Escape from Atlantis σε Διάσωση από το νησί του διαβόλου. Οκ...
Άριστο, ισορροπημένο, Μακιαβελλικό παιχνίδι για ανθρώπους που ξέρουν να χάνουν!